सात्य कुरो हो ।फूल सधैँ नाङ्गै हुन्छ ।
सबैको पृय ।
मान्छेले इस्र्या गर्दै,
नाङ्गो हुँने होड्मा छ । १ ।
मान्छे एक प्राणी ।
स्वार्थी जनवार हो ।
धोकाको खेल ।
रमाइलो मानेर,
खेलीरहन्छ सँधैँ । २ ।
असारको दिन ।
रोपाइँको चटारो ।
घुम ओडेर ।
असारे गीत घन्क्यो,
हलीले गोरु कुट्यो । ३ ।
रचना समयः २७ मार्च २०११
जानु थ्यो पारी ।उर्लियो बाढी कठै।
अप्ठ्यारो बाटो ।
ओडारको बास भो ।
पैरोले लाने हो कि ।१।
भाषण गर्ने ।
बिषय थाहा छैन ।
अन्दाजी बोल्यो ।
हामी एक हुनुछ ।
यस अर्थमा जुटौँ ।२।
प्रचण्ड गर्मी ।
कुवाको खोजीमा छ ।
पानी सुकेछ ।
तिर्खाले सतायो नि,
भ्यागुताको बिबाह ।२।
रचना कालः १४ जून २०१०
दुम्सिको खाजा ।बोट अग्लो भए’नि ।
मकैको घोगा ।
अँधेरी त्यो रातमा ।
चौथी खेल्दो रहेछ ।१।
माकुरी जालो ।
फिस्टो पिङ्ग खेल्दैछ ।
धितै मरेन ।
दैबको आहारा भो ।
मृत्युको मुखै ठूलो ।२।
कालो बादल ।
बतासले उडायो ।
आकाश नाङ्गो ।
खेतीबाली सुकेछ ।
किसानले सरापे ।३।
रचना समय:-
१४ जूल २०१०
